همه برنامههایی که تا امروز در حال پیگیری است و در این سالهای اخیر هم سرعت بیشتری به خود گرفته است، داستانی را کلید زد که از ممنوعیت ادامه تحصیل برای برخی از دانشجویان حکایت میکرد. داستان از آزمون کارشناسی ارشد سال 85 شروع شد؛ همان روزها که پذیرفتهشدگان به دانشگاهها مراجعه میکردند و به جای معاون آموزش به دفتر مدیر کل هسته گزینش وزارت علوم راهنمایی میشدند. فعالان صنفی در دوره کارشناسی و مدیران نشریات منتقد دانشجویی بزرگترین قشر ستارهداری بودند که در دانشگاههای سراسر کشور با تعجب به پاسخهای مبهم مسوولان ثبت نام دانشگاهها نگاه میکردند، مدیران آموزش هم اطلاعات بیشتری نداشتند؛ در آن روزها همه مسوولان وزارت علوم از وزیر تا معاونان کل داستان را تکذیب میکردند.
دهم تیرماه سال پیش که آقای کبودوند را در محل کارش بازداشت کردند فکر نمیکردم مدت بازداشتش اینقدر طولانی شود و نهایتاً چنین حکم سنگینی برایش صادر کنند. اکنون یک سال از در بند کردن محمدصدیق کبودوند گذشته و حکم ناعادلانهای که برای او صادر شده مورد اعتراض وکلای وی، فعالان و نهادهای حقوق بشری در سطح جهان، ایران و کردستان قرار گرفته است. حکمی که به دلیل تأسیس سازمان دفاع از حقوق بشر کردستان و با استناد به مواد 498 و 500 قانون مجازات اسلامی ایران صادر شده در حالی که آگاهان و حقوقدانان تشکیل و فعالیت سازمان تحت ریاست ایشان را بر مبنای اصل 26 قانون اساسی مجاز و قانونی میدانند.
قدرت غیرمعقول باعث شده است که "دکتر مددی"ها نه از جایگاه مجری قانون، که از جایگاه قانون اعمال اراده کنند: "من قانون هستم. یا در برابر من تسلیم میشوی و یا از دانشگاه اخراجت میکنم." بیدلیل نیست که محافظه کاران از زیر سوال بردن قاطعانه متهم طفره میروند؛ چرا که دکتر مددی با قدرت زیادی که داشته است، به نوعی نمادی از حاکمیت بوده است و زیر سوال رفتن او درواقع زیر سوال رفتن تمام حاکمیت است. چگونه است که تعرض به دختری که به قصد تحصیل وارد دانشگاه شده و ناگهان خود را در چنگال یک فرد هوسباز میبیند، بیحرمتی به نظام تلقی نمیشود؛ ولی افشای رفتار غیرانسانی و خجالتآور یک استاد دانشگاه، ترویج فحشا و بیآبرو کردن نظام محسوب میگردد؟
پس چرا پس از گذشت 30 سال باز هم ناچاریم از زور و تهدید و مجازات سخن بگوییم تا فرهنگ دینی را ترویج کنیم؟ تا جایی که امکان داشته است از ورود و تبلیغ و ترویج فرهنگ غرب و شرق به این کشور جلوگیری به عمل آمده است. از ممنوع بودن ویدیو تا ممنوع بودن ماهواره و فیلترینگ سایت ها و پارازیت های رادیویی و... همه و همه تا به حال با جدیت تمام پیگیری و اعمال شده است. پس چرا هنوز از مدهای لباس و موی سر غربی و شرقی سخن می گوییم و برای کسانی که این قبیل لباس ها و مدل موها را داشته باشند مجازات تعیین می کنیم؟
فردی که تصمیم به چنین اقدام شومی داشته، خود، ریاست کمیته انضباطی دانشجویان را نیز عهده دار می باشد و لذا با «سوء استفاده» از موقعیت خود دانشجوی احضار شده را برای پذیرفتن خواسته ی پلید خود تحت فشار قرار داده است. پر واضح است که قرار گرفتن قدرت بی حد و حصر و غیرقابل نظارت در دستان نهادهایی همچون کمیته ی انضباطی و حراست، اقدامی اشتباه است و می تواند به چنین فجایعی منجر شود، همانگونه که پیشتر نیز در دانشگاه های دیگر همچون رازی کرمانشاه، سهند تبریز و ... شاهد چنین اتفاقات تأسف برانگیزی بوده ایم.
عاشورا مدت هاست که هر روز تکرار می شود، 1 بطری آب برای 5 دانشجو در همدان نیز کم از بستن آب بر روی آنان ندارد، اگر بنی امیه حرمسرا را احیا کرد، کارکنان دولت نهم توحش و تجاوز به عنف رایج در جاهلیت عرب را در ایران احیا کرده اند و رسوایی های کرمانشاه، سهند، زنجان و … را پدید آوردهاند تا این روزها بنی امیه را در تاریخ رو سپید کرده باشند. چندیست که شرم دارم بگویم مسلمانم، در حالی که کسانی چون مددی، سردار زارعی و… و حامیان بی چون و چرایشان چون احمدی نژاد، زاهدی، دادستان زنجان و … ادعای مسلمانی دارند، چندیست که وقت نوشیدن آب دیگر یاد تشنگان کربلا نمی کنم چون خاطره دانشجویان تشنه لب دانشگاه تربیت معلم لحظه ای امانم نمی دهد، چندیست …
شب گذشته تعداد زیادی از دانشجویان و نمایندگان پارلمان ایتالیا از احزاب مختلف این کشور با برگزاری تظاهراتی در شهر رم از مبارزات دانشجویان ایرانی عیله خفقان حاکم بر ایران حمایت کردند. تظاهرکنندگان که در مقابل سفارت جمهوری اسلامی در رم تجمع کرده بودند، خواستار آن شدند که دانشجویان ایرانی که علیه حضور احمدی نژاد در دانشگاه پلی تکنیک تظاهرات کرده بودند، مورد اذیت و آزار قرار نگیرند.
تظاهرکنندگان ایتالیایی پلاکارد بزرگی حمل می کردند که روی آن نوشته شده بود: «آنها الان کجا هستند؟»
روزنامه نیویورک تایمز نیز در شماره روز گذشته خود طی مقاله ای در باره اعتراض اخیر دانشجویان در دانشگاه امیرکبیر نوشت: «اعتراض دانشجویان پلی تکنیک تهران با شعار مرگ بر دیکتاتور، بازتاب نارضایتی و سرخوردگی گسترده عموم مردم ایران نسبت به سرکوب آزادیهای اجتماعی و سیاستهای غلط اقتصادی بود.»
نیویورک تایمز نوشت: «چند روز پس از این اعتراض، دانشجویان پلی تکنیک در نامه ای به احمدی نژاد دعوت او را برای در میان گذاشتن مشکلات خود رد کردند. آنها برای احمدی نژاد نوشتند تو باید بدانی که آنچه در دانشگاه پلی تکنیک اتفاق افتاد، صدای همه دانشگاهها و صدای همه مردم ایران بود.»
همچنین رهبر حزب رادیکال ایتالیا به خبرگزاری رویترز گفت: «دانشجویان ایرانی با تظاهرات خود نشان دادند که آزادی در قلب اختناق جوانه زده است و ما وظیفه داریم که نگذاریم این جوانه مانند غنچه گل رز فقط یک روز شکفته شود.»
حزب رادیکال های ایتالیا ضمن حمایت از دانشجویان ایران و اعتراضات آنان علیه حکومت ایران خواستار محکوم کردن سرکوبی دانشجویان توسط این رژیم شد.
کاپتسونه دبیرکل حزب رادیکال های ایتالیا که رئیس کمیسیون فعالیتهای تجاری مجلس نمایندگان این کشور نیز می باشد از نمایندگان پارلمان و رسانههای خبری ایتالیا خواست با دانشجویان ایران ابراز همبستگی کنند و به نشانه این همبستگی سه ستاره نمادین را به تن کنند تا وضعیت دانشجویان ستاره دار ایرانی یعنی دانشجویان فعال را به تصویر بکشند.
این حزب در پایگاه اینترنتی خود به نقل از دبیرکل خود نوشت: «دانشجویان ایرانی با شجاعت نشان داده و می دهند که می توان برای حمایت از آزادی ، دموکراسی و رفاه ، جان خود را نیز بخطر انداخت.» کاپتسونه گفته است: «آنچه برای احمدی نژاد نماد بی آبرویی است، می تواند تبدیل به یک نشان برادری با جوانان شده و کمکی قاطع برای آنها باشد که در معرض خطر و انتقامجویی رژیم ایران هستند.»
همچنین رادیو آلمان با ارائه گزارش نسبتا مفصلی از این تظاهرات، در سایت خود آورده است: «سرنوشت شان چه شد؟، عنوان شعاری است که این روزها در پوسترهایی که تمامی شهر رم را پوشانده است دیده می شود. دانشجویان و جوانان ایتالیا شب گذشته با تجمعی در برابر سفارت ایران در ایتالیا حمایت خود را از دانشجویان ایران به ویژه دانشجویان معترض امیر کبیر اعلام داشتند و با شعار «سرنوشتشان چه شد؟» نگرانی خود را ازآینده دانشجویان معترض به سیاستهای محمود احمدی نژاد بیان کردند.»
به گزارش رادیو آلمان: «شب گذشته صدها دانشجوی ایتالیایی با سه ستاره بر سینه به نشانه همبستگی با دانشجویان ایرانی ستاره دار که به دلیل فعالیت های سیاسی از حق تحصیل محرومند، در نزدیکی سفارت ایران در شهر رم تجمع کردند. این تجمع در حالی صورت گرفت که در تمامی شهر رم پوسترهایی در حمایت از دانشجویان ایرانی به چشم می خورد. بیست وپنج سازمان جوانان احزاب ایتالیا از راست تا چپ حمایت خود را از این گردهمایی اعلام کردند که در این میان می توان به اتحادیه جوانان مسلمان ایتالیا اشاره کرد. شهرداری فلورانس نیز پرچم و درفش ویژه این شهر تاریخی را به همراه گارد تشریفات به نشانه حمایت از این تجمع به شهر رم فرستاد.»
مریم افشنگ، خبرنگار رادیو آلمان در رم در ادامه گزارش خود آورده است: «برنامه با بیانیه و نامه دانشجویان دانشگاه امیرکبیر خطاب به دانشجویان ایتالیایی آغاز شد. در این بیانیه ضمن اشاره به زندانی بودن دانشجویان و اساتیدی مانند احمد باطبی، علی درخشندی، پویا جهاندار، کیانوش سنجری و دکتر کیوان انصاری و انتقاد از ریاست فعلی دانشگاه، دکتر علیرضا رهایی که از زمان روی کار آمدن اوفشارهای زیادی بر دانشجویان وارد شده است. ازجمله به احضار ۵۰ نفر به کمیته انضباطی ،صدور بیش از ۲۰ حکم منع موقت از تحصیل برای دانشجویان ، ستاره دار شدن ۴ نفر از دانشجویان که هنوز از ۲ تن از ایشان ثبت نام به عمل نیامده است، جلوگیری از ورود ۳ دانشجو به دانشگاه و توقیف بیش از ۱۵ نشریه دانشجویی در این بیانیه اشاره شده است. در پایان این بیانیه ضمن قدردانی از تلاش های صورت گرفته در ایتالیا آمده است: ” ما دانشجویان دانشگاه امیرکبیر، از فضای سرد خفقان و سرکوب داخل ایران گرم ترین سلام ها و درودهای خود را به شما جوانان و دانشجویان ایتالیا می گوییم و از راه دور دست تک تک شما را به گرمی می فشاریم. از حمایت و ابراز همدردی شما کمال تشکر و قدردانی را داریم. امیدواریم روزی شاهد ایرانی آزاد و آباد باشیم.”»
سایت دویچه وله فارسی در ادامه گزارش خود افزوده است: «پس از قرائت بیانیه دانشجویان امیرکبیر نمایندگان شاخه جوانان احزاب مختلف به سخنرانی پرداخته و مواضع احزاب خود را در حمایت از جنبش دانشجویی ایران اعلام کردند و همچنین از دولت ایران خواستند تا از فشارهای خود بر دانشجویان و فعالان سیاسی در ایران بکاهد. در میان تجمع کنندگان چهره های شاخص سیاسی از جمله مارکو پانللو (Marco Pannello) بنیان گذار حزب رادیکال و کهنسال ترین سیاستمدار ایتالیا، مائوریزیو گاسپاری (Maorizio Gasparri) وزیر سابق ارتباطات، اومبرتو رانیری (Umberto Ranieri) رئیس کمیسیون خارجی مجلس و از رهبران دموکرات های چپ، دانیل کاپتزونه (Daniele Capezzone) رئیس کمیسیون صنعت و تولید مجلس و دبیر کل سابق حزی رادیکال، مارکو تاراداش (Marco Taradash) رهبر اصلاح طلبان لیبرال به همراه ده ها نماینده مجلس و سناتور دیده می شدند.»
گفتنی است در فواصل بین سخنرانی ها بخش هایی از کتاب “لولیتا خوانی در تهران” نوشته آذر نفیسی نویسنده ایرانی مقیم آمریکا توسط مجری برنامه خوانده می شد که به توصیف صحنه هایی از دانشگاه های ایران در سال های پس از پیروزی انقلاب می پرداخت.
آنتونیو سالوادی یکی از جوانان حاضر در این تجمع در پاسخ به خبرنگار رادیو آلمان دلیل حضور خود را به چنین شرح می دهد: «حضور من در اینجا به آن خاطر است که همبستگی ام را با دانشجویان ایرانی نشان دهم چون آنها با اعتراضشان در هفته گذشته حرکت بسیار شجاعانه ای را بر علیه احمدی نژاد از خود نشان دادند.»
همچنین در پایان برنامه اعلام شد که از آنجا که برگزار کنندگان این تجمع تاکنون موفق به تماس با ابولفضل زهره وند سفیر ایران در ایتالیا نبوده اند صبح امروز مستقیما به سفارت مراجعه کرده و درخواست گفت و گو با سفیر ایران را مطرح می کنند و همچنین تقاضای ویزا برای فرستادن هیاتی از ایتالیا به ایران به منظور گفتگو با دانشجویان ایرانی را مطرح خواهند کرد.
لازم به ذکر است تظاهراتی مشابهی در حمایت از دانشجویان دانشگاه امیرکبیر (پلی تکنیک تهران) قرار است در هفته آینده در پاریس به همت سندیکای دانشجویان فرانسه برگزار گردد.
متن پیام دانشجویان امیرکبیر خطاب به این تظاهرات به این شرح است:
«جنبش دانشجویی ایران همواه منادی آزادیخوهی و عدالت طلبی در ایران بوده است. دانشجویان ایران در سیر تاریخی از دیرباز تاکنون شاهد فراز و فرودهای فروانی بوده اند. در تمام سالیان طولانی و متمادی جنبش دانشجویی هیچ گاه دست از مطالبات آزادیخواهانه خود نکشیده است. بسیاری از دانشجویان در طول این سالیان از حق تحصیل محروم شده اند، از دانشگاه ها اخراج شده اند، توسط نیروهای امنیتی تهدید شده اند، در بازداشتگاه های مخوف مورد شدیدترین و سخت ترین شکنجه ها قرار گرفته اند و یا حتی در زندان یا بیرون از زندان به قتل رسیده اند، اما باز دانشجویان ایران دست از مبارزات خود نکشیده و در راه آرمان های خود همواره کوشیده اند.
دوستان عزیز، همان طور که مطلعید، از زمان روی کار آمدن دولت آقای احمدی نژاد فشارهای فزاینده ای بر جنبش های آزادیخواه در داخل ایران وارد آمده است، که عمده این فشارهای محدود کننده بر جبنش دانشجویی وارد آمده است. از جمله این فشارها ستاره دار کردن برخی از دانشجویان به توصیه وزارت اطلاعات و جلوگیری از ثبت نام آن ها در مقاطع بالاتر، اخراج دانشجویان از دانشگاه ها، صدور احکام بی شمار منع موقت از تحصیل، و همچنین دستگیری و بازداشت چندین نفر از دانشجویان از جمله احمد باطبی، علی درخشندی، پویا جهاندار، کیانوش سنجری و دکتر کیوان انصاری، که مدت هاست که به خاطر فعالیت های مدنی خود در بازداشتگاه انفرادی به سر می برند.
با توجه به محدودیت های بسیار زیاد انجام شده از زمان روی کار آمدن دولت محمود احمدی نژاد، وی گمان می کرد در حالی که دانشجویان را به شدت سرکوب کرده است به راحتی می تواند در جمع ایشان حاضر شده و به سخنرانی بپردازد. از همین رو در هفته گذشته وی دانشگاه امیرکبیر (پلی تکنیک تهران) که به صورت سنتی به عنوان دانشگاهی با اساتید و دانشجویان رادیکال شناخته می شود را برای حضور خود انتخاب نمود. اما دانشجویان این دانشگاه به نمایندگی از کلیه دانشجویان سراسر کشور اوج نارضایتی خود را به صورتی بی پروا به وی نشان دادند. دانشجویان در مقابل رئیس جمهوری اقتدارگرا ایستادند و به وی اثبات کردند که دانشجویان در مقابل هیچ گونه سرکوبی سر خم نمی کنند و دست از مطالبات آزادیخواهانه خود بر نمی دارند.
در همین دانشگاه، دکتر رهایی، که سابقه رابطه دوستی نزدیکی با محمود احمدی نژاد دارد و به همین خاطر سال گذشته به ریاست این دانشگاه منصوب شد، چند ماه پیش و در نیمه های شب و در زمانی که دانشگاه تعطیلات تابستانه خود را سپری می کرد دستور تخریب ساختمان انجمن اسلامی دانشجویان را با بولدوزر صادر کرد. انجمن اسلامی دانشجویان، با سابقه بیش از ۴۰ ساله، تنها نهاد مدنی و دانشجویی در این دانشگاه بود که سال ها بر علیه استبداد حاکم بر ایران مبارزه می کرد. همچنین از زمان روی کار آمدن دکتر رهایی در این دانشگاه ۵۰ نفر به کمیته انضباطی احضار شده اند، بیش از ۲۰ حکم منع موقت از تحصیل برای دانشجویان صادر شده است، ۴ نفر از دانشجویان ستاره دار شده اند که هنوز از ۲ تن از ایشان ثبت نام به عمل نیامده است، از ورود ۳ دانشجوی این دانشگاه به دانشگاه جلوگیری می شود، بیش از ۱۵ نشریه دانشجویی توقیف شده اند و غیره.
ما دانشجویان دانشگاه امیرکبیر، از کلیه آزادیخواهان سراسر دنیا انتظار داریم که نقض حقوق بشر را تنها ناشی از دولت اقتدارگرای محمود احمدی نژاد و سیاست های این دولت نبینند و نام مسببان اجرای نیات ضدحقوق بشری این دولت و عاملین مستقیم سرکوب دانشجویان، از جمله دکتر علیرضا رهایی، رئیس دانشگاه امیرکبیر(پلی تکنیک تهران)، را نیز در فهرست ناقضین حقوق بشر ثبت نمایند. ما از جوامع دانشگاهی سراسر دنیا انتظار داریم که با اعلام اعتراض خود و محکومیت اقدامات دکتر علیرضا رهایی مانع از این شوند که اشخاصی چون این فرد، بتوانند پشت نقاب زیبای شخصیتی آکادمیک پنهان شوند و به سرکوب دانشجویان مظلوم ایران مشغول باشند.
ما دانشجویان دانشگاه امیرکبیر، از فضای سرد خفقان و سرکوب داخل ایران گرم ترین سلام ها و درودهای خود را به شما جوانان و دانشجویان ایتالیا می گوییم و از راه دور دست تک تک شما را به گرمی می فشاریم. از حمایت و ابراز همدردی شما کمال تشکر و قدردانی را داریم. امیدواریم روزی شاهد ایرانی آزاد و آباد باشیم.
به امید آن روز
دانشجویان دانشگاه امیرکبیر
(پلی تکنیک تهران)
دسامبر ۲۰۰۶ »
