دانشجویان قشر های آگاه و آزادی خواه که همواره علیه استبداد و نقض حقوق بشر در ایران مبارزه نمودند و در تاریخ میهنمان جایگاه خاصی دارند هر چند در این راه تعداد زیادی از آنها جان خویش را فدا نمودند و آخرین آنها تا کنون آقای توحید غفارزاده (دانشگاه سبزوار) بود ولی در یک سال و نیم اخیر بصورت فزاینده ای حرکت های سرکوبگرانه ادامه یافته است.
قبل از شروع سال تحصیلی با احضار دانشجویان به کمیته ها انضباطی و گرفتن تعهد ، اخراج و ممانعت از ادامه تحصیل ، احضار توسط دادگاه انقلاب و پرونده سازی علیه آنها ، دستگیری و زندانی کردن دانشجویان ( دکتر کیوان انصاری ، خیرالله درخشندی ، ابوالفضل جهاندار ، کیانوش سنجری ، احمد باطبی ) و شیوه های مختلف تهدید از سوی وزارت اطلاعات بر دانشجویان ادامه دارد از طرفی دیگر جایگزین کردن روئسای دانشگاه ها از افراد نظامی و اطلاعاتی که فاقد هر گونه پیشینه دانشگاهی هستند ، انحلال و تخریب انجمن های دانشجویی (امیر کبیر ) ، تقویت انجمن های بسیج برای سرکوب دانشجویان و نهاد های موسوم به نهاد رهبری که بازوی دیگر سرکوب بوده و هماهنگ کننده سیستم های سرکوبگرانه در داخل دانشگاه علیه دانشجویان می باشد .
با وجود اینکه کمتر از سه ماه از آغاز سال تحصیلی می گذرد ما شاهد شیوه های جدیدی از سرکوب دانشجویان در ایران هستیم که اشکال مختلفی به خود می گیرد . آنها با نسب دوربین های مدار بسته در دانشگاه سعی در پادگانی کردن دانشگاه دارند .
ستاره دار کردن دانشجویان ، اخراج اساتید دانشگاه ها ، خبر باز نشسته کردن ۵٣ تن از اساتید امیر کبیر مجموعه اقداماتی است که سعی در به وجود آوردن انقلاب فرهنگی دوم را دارند .
در هفته های اخیر با بقتل رساندن یکی از دانشجویان در سبزوار و عدم پیگیری جدی از سوی قوه قضائیه و وزارت علوم ، نشان از یک چراغ سبز برای اینگونه اقدامات است .
فعالان حقوق بشر در ایران ، روز ۱۶ آذر را گرامی می دارد و با حضور بخش دانشجویی و تمامی اعضای آن سعی بر هر چه گسترده تر گرامی داشتن این روز را دارد و خواهان از بین بردن سرکوب های سیستماتیک که توسط مدیران نظامی اطلاعاتی منتصب شده و همچنین نهاد موسوم به رهبری و بسیج دانشجویی و نیروهای اطلاعاتی می باشد. و خواهان خروج تمامی نیروی های نظامی امنیتی از دانشگاه های کل کشور است.



چه بسا در عدم متقاعد کردن عموم بر یک نظر با بیان های مناسب در مشی نقادانه و آرمانگرایانه ی جنبش دانشجویی، جمعِ تحریم انتخابات و حمایت از یک کاندیدا مقدور باشد. تحریم یک انتخاباتِ غیرآزاد و فرمایشی، در نه گفتن به حاکمیت ولایی و مشروعیت زدایی از آن و دفاع از دموکراسی اصیل و ارزش های دموکراتیک و حمایت از برنامه ای صحیح و حتی فردی صالح در معرفی مطلوب ها به جامعه.
سرانجام در پایان روز های هفته گذشته و به فاصله سه روز از دست به دست شدن پیامکی که زنان را به حضور در بهارستان دعوت می کرد، جریان تجمع آنچنان که انتظار می رفت به مذاکره ای در پشت درهای بسته بین اعضای بنیاد زینب و سخنگوی کمسیون قضایی مجلس تقلیل پیدا کرده و با صدور بیانیه از سوی "کمیته زنان خانه احزاب ایران" رسما لغو شد.
این رفتار و موضع گیری های کلی و نامفهوم از سوی آقای خاتمی و طرفداران و حامیان ایشان در طول این 12 سال مدام تکرار شده است و گویی این رفتار برای ایشان به عادتی غیرقابل ترک بدل شده است. از دیگر سو اصلاح طلبان، خصوصا شخص خاتمی، هیچ گاه به صورت علنی، واضح و متواضعانه اشتباهاتشان را در مقاطع مختلف نپذیرفته و حتی گویی از یادآوری آن ها نیز ابا دارند.
